Tepe
Yağmur yağıyordu ben geldiğimde...
Her yer yeşildi hayallerimde olduğu gibi.
Köy evleri hayal etmiştim, içerisindeki mutluluğun dışına vurduğu evler. Gülen insanları barındıran evler, dışarıda köpek kulübeleri olan, içerisinde kediler dolaşan evler. Tüm sakinlerin sakin olduğu, hayatı yakalamak için koşmayanların, hayatı evlerine davet edip onu tanrı misafiri gibi karşılamayı bilenlerin evleri.
Köhne evler. Köy görmeden evlerini hayal etmek ne budalalık. Bu evlerin de sıvaları var şehirdekiler gibi, çiğ sarı ve tonları. Yağmurda ıslanan sarı, pis sarı. Ekranla yüklenen, uykuyla boşalan insanlar.
Sis sardı yağmuru, hapsetti damlaları. Artık havada asılı duruyor damlalar ve yürümeye başladım, kendi yağmurumu yarattım. Siyah ziftten çamura inmek iyi, yağmur dindi, sis kaldı yekpare.
Aklımı boşaltıyor sis, gri bir sayfaya dönüşüyor geçmişim. Son dönemimi parmak uçlarımla silmeye çalışıyorum, silinmekten çok dağılıyor yazı, bu daha çok hoşuma gidiyor aslında. Geriye bölük parça hatıralar kalsın, yer yer okunabilen kelimeler. Ben onlarla hikayeler yazacağım gelecekte, geçmişimi yazacağım sil baştan. Yeni tanıştıklarıma anılarımı anlatacağım hafif bir esrimeyle, ne de olsa araları ben tamamlamalıyım.
Belki ben de yazarım, üstü altı kapalı sözcüklerle geçmişi geleceğe karıştırarak, parmak uçlarımla çarpıtarak zamanı. Belki o zaman beni de bulurlar yaşam tozumun bulaştıkları. Herbiri kendilerine yorarlar mı yazılanları ya da yorumları karıştırıp onları gösteren parmağımı ararlar mı yazılarımda? Bulamayanlar sıkılırlar mı, umrumda mı?
Tüm bunları düşünürken, parmaklarım geçmişimi dağıtırken, geleceğin hesaplarını geçmişimdekilere verdirirken geldiğim yerde, tepenin yamacında, ağaçların altında oturup dinlendim. Sis dağılmaya başladığında evlerin pencerelerinden dışarıya yayılan çıplak ampul ışıkları, herbiri birer yıldız gibi parlıyorlar şimdi aşağıda. Onların tozları da bana bulaşmış istemeden.
Yine hayal mi kuruyorum? Hepsi ne kadar huzurlu görünüyorlar, bu tepedenin eteğinden...
0 yorum yazılmıştır